Chciałbym na początku zaznaczyć, że jestem osobą młodą, mam 18 lat więc będę często pewnie poruszał tematy dotyczące młodzieży. Ale do rzeczy - ostatnio siedząc przy kawie z kilkoma znajomymi, zastanawialiśmy się nad tematem wyrównywania szans, a dokładnie rzecz biorąc nad tym, czy nie posunęliśmy się za daleko tylko po to by zaspokoić nasze sumienie. 

Na pierwszy rzut oka można się zastanowić – co ten człowiek pisze? Przecież trzeba być sprawiedliwym, nie może być tak że jedni mają lepiej, a inni gorzej. Wszyscy musimy mieć przecież równe szanse w życiu, ale… No właśnie, ale popatrzmy np. na szkołę. Ja sam pamiętam jak będąc w gimnazjum mieliśmy do wyboru kilkanaście kółek wyrównawczych wszelkiego rodzaju, a dla uczniów chcących robić coś ponad poziomem nauczania tylko kilka, i to często odbywających się sporadycznie. Przez cały rok w samym Ustroniu mamy kilka wydarzeń mających na celu choćby promocję idei wolontariatu (co jest oczywiście dobre, dopóki ma przeciwwagę), przyznajemy różne stypendia, nagrody i dajemy paczki tym słabszym w nauce czy biedniejszym i w efekcie doprowadzamy do sytuacji gdy tak naprawdę nie opłaca się nic osiągać. Nie twierdzę że nie powinniśmy pomagać tym pierwszym, oczywiście pomoc musi być i jest jednak myślę że powinniśmy wiedzieć w którym momencie kończy się pomoc a zaczyna faworyzowanie. 

Niedawno przeczytałem o afroamerykaninie który pozwał którąś z amerykańskich firm, bo na reklamie nie było żadnego czarnoskórego. Oczywiście sprawę wygrał i firma wypłaciła potężne odszkodowanie. Zastanawiacie się pewnie jak ma się to do sytuacji w naszym mieście, i do samego tematu -  ano ma się to tak, że idea wyrównywania szans często wywodzi się z chęci bycia poprawnym politycznie.  Dzięki takiej chęci nie możemy np. zorganizować koncertu 31.IX bo protestanci obchodzą Święto Reformacji, dla równowagi nie zrobimy nic w Boże Ciało no bo to też nie wypada, oczywiście odpada też 1 i 3 V no bo jak to tak można w święto państwowe… Tylko czy faktycznie, gdyby cokolwiek działo się w te dni zakłócało by to świętowanie? Czy niektóre z tych dni, jak choćby właśnie 3 Maj nie powinno być dniem radosnym, który tymczasem przeradza się w narodową patetyczną stypę? Oczywiście są takie dni w które po prostu nie wypada niczego hucznego organizować i wynika to z względów kulturalnych, a nie z jakiejś fanaberii jednej czy drugiej grupy. Chcąc zachować poprawność polityczną zabieramy np. na wakacje młodzież z rodzin uboższych, podczas gdy reszta w te wakacje pracuje.

 Nie odbiegając od tematu ale lekko go zmieniając, ostatnio zdałem sobie sprawę jak poprawność polityczna skutecznie obniża poziom naszej edukacji (piszę naszej ponieważ jestem uczniem LO). W ciągu 9 lat nauki historii trzykrotnie uczyłem się o Mezopotami, Egipcie, Grecji i Rzymie, dwukrotnie o rewolucji francuskiej (podobno teraz obowiązuje pisownia z małych liter), rewolucji w Rosji, nauczyłem się na pamięć wszystkich królów Polski, przywilejów jakie nadali, dat wszystkich rozbiorów itd.. Znam na pamięć idee Kongresu Wiedeńskiego, daty początku i końca I Wojny Światowej, oraz ważniejszych jej bitew, a tylko raz dobrnęliśmy do II Wojny gdzie większa część lekcji skupiła się na wyjeździe do Auschwitz, którego główną atrakcją był McDonald. Jak ktoś może wymagać patriotyzmu od 16,17,18 czy 25-latków skoro nie znają oni historii którą tworzyli może ich rodzice czy dziadkowie? Nie powinniśmy moim zdaniem skupiać się na wpływie kolonializmu Brytyjskiego na gospodarkę Hiszpanii tylko uczyć o tym jak wyglądała wojna czy komunizm na ziemiach Śląska Cieszyńskiego, bo to historia nam najbliższa. A przecież historia nie jest jedynym przedmiotem w którym tej poprawności można się doszukiwać.

Jacek Nieurzyła